22 czerwca 1912 przyjął we Wrocławiu święcenia kapłańskie z rąk bpa Karla Augustina. Początkowo pełnił posługę w parafii pw. św. Jadwigi w Chróścicach k. Opola, a od października 1912 – w parafii pw. św. Jadwigi w Królewskiej Hucie (obecnie Chorzów). Niespełna cztery lata później za propolskie nastawienie został przeniesiony do parafii św. Michała w dzielnicy Berlina Kreuzberg. Prowadził tam m.in. nauki w języku polskim dla dzieci przystępujących do I komunii św.
Od połowy sierpnia 1917 wikariusz parafii pw. św. św. Piotra i Pawła w Kluczborku. Podczas powstań śląskich oraz plebiscytu wikariusz parafii św. Anny w Zabrzu. Zorganizował tam Towarzystwo Oświaty im. św. Jacka, Towarzystwo Czytelni Ludowych oraz biblioteki Towarzystwa w całym powiecie. W październiku 1920 w składzie delegacji polskich księży na rozmowy z nuncjuszem apostolskim (późniejszym papieżem) ks. Achillesem Rattim.
W czerwcu 1922 opuścił parafię w Zabrzu – po zamachu bojówkarzy niemieckich na probostwo. Przez kolejne trzy lata organizował polskie szkoły w Królewskiej Hucie oraz pełnił funkcje wizytatora szkół ludowych i średnich w Wydziale Oświecenia Publicznego w Katowicach. Przez krótki okres był także dyrektorem Państwowego Męskiego Gimnazjum Klasycznego im. Odrowążów w Królewskiej Hucie.