W 1932 roku reprezentował mieszkańców Królewskiej Huty w Kuratorium Rzeźni Miejskiej.
W lutym 1933 roku wpisany na listę adwokatów, zrezygnował z sędziowania oraz otworzył własną kancelarię adwokacką w Chorzowie.
Po wybuchu II wojny światowej ukrywał się w Lublinie przed aresztowaniem przez Niemców. Jego nazwisko widniało w „Nadzwyczajnej książce poszukiwawczej – polskiej” (niem. Sonderfahndungsbuch – Polen) z powodu udziału w III powstaniu śląskim.
W sierpniu 1944 zaciągnął się do 1 Armii Wojska Polskiego, przez cały jej szlak bojowy walczył w składzie 3 Dywizji Piechoty.
Po wojnie powrócił do Polski i podjął pracę jako sędzia Wojskowego Sądu Rejonowego w Katowicach. W 1951 był przewodniczącym sądu w procesie grupy polskich żołnierzy, którzy próbowali uciec na Zachód. Czterech z nich skazał na karę śmierci (jedną z nich później wykonano). W 2004 r. wyrok ten uznano za nieważny. W lutym 1952 roku przeniesiony do rezerwy w stopniu majora, po jakimś czasie awansowany do stopnia podpułkownika.