Urzędnik państwowy W 1909 został szefem służby cywilnej w Głównym Urzędzie Poczty, mającym wówczas status zbliżony do ministerstwa. Następnie w latach 1911-1914 kierował urzędem odpowiedzialnym za pobór podatków. Wkrótce po wybuchu I wojny światowej został wiceministrem ds. Irlandii, mającym za zadanie przygotowanie Irlandii do autonomii, którą w tym samym roku przyznał jej brytyjski parlament. Cieniem na jego urzędowaniu położyło się powstanie wielkanocne. Nathan spędził cały czas jego trwania na Zamku Dublińskim, będąc najwyższym przedstawicielem brytyjskiego rządu w ogarniętej walkami irlandzkiej stolicy. Wkrótce po stłumieniu powstania zarówno Nathan, jak i jego przełożony, minister ds. Irlandii Augustine Birrell, zostali zmuszeni do dymisji, ponieważ zarzucano im, iż nie zdołali zapobiec rozlewowi krwi. Nathan nie opuścił jednak służby państwowej, trafił jedynie na mniej eksponowane stanowisko, a ściślej na urząd szefa służby cywilnej w Ministerstwie Emerytur, gdzie pracował do 1919 roku.