W 1897 Wyżnikiewicz został wysłany kraju Zakaukaskiego, gdzie zwalczał tę chorobę. Następnie pracował w Petersburgu w Instytucie Medycyny Doświadczalnej, którego był pracownikiem i członkiem honorowym. W 1901 został wydelegowany do Czyty w obwodzie Zabajkalskim z zadaniem założenia stacji doświadczalnej i wprowadzenia szczepionki przeciw księgosuszowi w tamtym rejonie. Po śmierci prof. Nenckiego, kierował kronsztadzkim laboratorium zajmującym się badaniami nad dżumą guzowatą. Do końca życia prowadził badania nad tą śmiertelną chorobą. Mimo iż drobiazgowo przestrzegał i używał środków ochronnych zachorował na dżumę i 16 stycznia 1904 zmarł w Kronsztadzie.
Władysław Turczynowicz-Wyżnikiewicz był człowiekiem skromnym, nie szukającym rozgłosu, swoje życie poświęcił dla nauki, w walce o dobro ludzkości. W ostatnim życzeniu prosił o złożenie jego prochów w Polsce. Nie wiadomo czy jego prośba została spełniona.
Bibliografia Łukasz Politański, Józef Turczynowicz-biogram niepełny, [w:] Gloria victis 1863 r. Studia i szkice z dziejów Powstania Styczniowego, Naczelna Dyrekcja Archiwów Państwowych Archiwum Państwowe w Piotrkowie Trybunalskim, Warszawa-Piotrków Trybunalski 2013, s. 159–160.
Kategoria:Polscy przedstawiciele nauk weterynaryjnych Kategoria:Polscy epizootiolodzy Kategoria:Polscy bakteriolodzy Kategoria:Urodzeni w 1865 Kategoria:Zmarli w 1904