al-Arsuzi brał udział w tworzeniu socjalistycznej i panarabskiej partii Baas, która kształtowała się w latach 40. XX wieku. W kolejnej dekadzie al-Arsuzi i jego idee stawały się coraz bardziej popularne w kręgach młodej, coraz silniej lewicującej inteligencji syryjskiej oraz w armii. Z czasem głoszona przez niego wersja baasizmu stała się znacznie radykalniejsza od tej przedstawianej przez Aflaka i al-Bitara. Al-Arsuzi nie godził się na żadne ustępstwa ani w zakresie polityki gospodarczej przyszłego państwa arabskiego, ani na częściową rezygnację z haseł jedności arabskiej.
Po zamachu stanu w Syrii w marcu 1963, przeprowadzonym przez grupę wojskowych związanych z partią Baas, głównym ideologiem nowego państwa został ogłoszony znacznie popularniejszy Aflak, przeciwko czemu al-Arsuzi nie oponował. De facto w nowej elicie władzy byli jednak ludzie, którzy hołdowali jego radykalnej wersji baasizmu, a nie złagodzonemu programowi Aflaka, m.in. Salah Dżadid i Hafiz al-Asad, który dołączył do partii Baas pod osobistym wpływem ucznia al-Arsuziego Wahiba al-HaminaSeale P.: Asad of Syria. The Struggle for the Middle East. Berkeley-Los Angeles: University of California Press, 1989, s. 38-40. ..