Nie wypracowano na świecie jednolitego stanowiska co do rodzaju zgody koniecznej dla pobrania narządów od zmarłego dawcy. Stworzono różne modele pozyskiwania narządów w takiej sytuacji. Zaliczają się tu model rutynowego pozyskiwania (jego wariantami są model pozyskiwania narządów bez konieczności pytania źródeł o zgodę i model zgody domniemanej), model oparty na rzeczywistej zgodzie, model rynkowy (wprowadzony tylko w przypadków dawców żywych w Iranie) oraz model dawstwa wynagradzanego (w postaci hybrydowej i niehybrydowej, stosowany między innymi w USA). Najczęściej stosowanym z wymienionych jest model zgody domniemanej. Ma on dwie formy: silną, najbardziej rozpowszechnioną, i słabą. Formy te różni podejście do zgody zastępczej udzielanej w imieniu zmarłego dawcy przez jego bliskich.
Słaba forma modelu zgody domniemanej Model zgody domniemanej zakłada, że domniemywa się, iż zmarły, który za życia nie zgłosił sprzeciwu przeciwko pośmiertnemu wykorzystaniu jego narządów w celu przeszczepienia ich potrzebującemu biorcy, zgadza się na to. Brak sprzeciwu interpretuje jako zgodę.