Następnie wykładał literaturę rosyjską i język rosyjski na uniwersytecie w Pradze i w instytucie pedagogicznym. W 1925 roku zainicjował seminarium uniwersyteckie dotyczące twórczości Fiodora Dostojewskiego. Był jednym z przywódców ugrupowania politycznego Chłopska Rosja - Robotnicza Partia Chłopska. Od 1930 roku działał w organizacji „Obszczestwo Dostojewskogo”. W 1932 roku otrzymał tytuł doktora w uniwersytecie niemieckim. W 1933 roku został członkiem Praskiego Kręgu Lingwistycznego. Był autorem kolejnych publikacji pt. „Tajna licznosti Dostojewskogo” (1928), „U istokow tworczestwa Dostojewskogo” (1936), „O Puszkinie” (1937), „Dostojewskij. Psichoanaliticzeskije etiudy” (1938). Ponadto pisał liczne artykuły i recenzje literackie do prasy emigracyjnej. Po wyzwoleniu Pragi przez Armię Czerwoną na początku maja 1945 roku został aresztowany przez Sowietów. Dalsze jego losy są nieznane. Według różnych wersji albo popełnił samobójstwo, albo został zamordowany jeszcze w Pradze, albo zginął w drodze do łagru. Osobiste archiwum Bema weszło w skład Archiwum Literackiego Narodowego Muzeum Literatury i Bibliotece Słowiańskiej w Pradze.
Linki zewnętrzne
Krótka biografia Alfreda Bema (jęz.