Park Narodowy Defensores del Chaco – największy park narodowy w Paragwaju i drugi (z istniejących) pod względem roku założenia. Leży w departamentach Alto Paraguay i Boquerón. Uznany za ostoję ptaków IBA.
Utworzony został 6 sierpnia 1975 na mocy dekretu nr 16806/75. Liczył wtedy 7800 km² powierzchni. W 2005 ustalono, że rzeczywista powierzchnia parku wynosi 6859,53 km², bowiem pozostały teren nie należał do władz parku.
Warunki naturalne PN Defensores del Chaco leży w ekoregionie Gran Chaco i w większości ma charakter równinny. Według danych IUCN blisko 72% powierzchni parku. Przez park przepływa Río Timane, która swój początek bierze w Andach, zaś kończy się w Chaco. Najwyższym punktem parku jest Cerro León (600 m n.p.m.) o blisko 40–kilometrowej średnicy. Roczna suma opadów wynosi średnio 800 mm. W zimie (czerwiec–wrzesień) temperatura może spaść do 0 °C, w nocy przymrozki; w lecie temperatura sięga 42 °C.
Flora Na terenie parku występują liczne gatunki sukulentów – kaktusów (Cactaceae;