Podczas I wojny światowej był członkiem zebrania gubernialnego do spraw gospodarczych, komitetu pomocy ludności cywilnej, oddziału wołyńskiego komitetu wielkiej księżny Tatiany Nikołajewnej do spraw pomocy tymczasowej dla ofiar wojny. Pełnił też funkcję zastępcy przewodniczącego oddziału wołyńskiego Wszechrosyjskiego Stowarzyszenia Pomocy Uchodźcom. Po rewolucji lutowej 1917 roku został komisarzem Komitetu Tymczasowego Dumy Państwowej w guberni wołyńskiej. Odmówił przyjęcia stanowiska gubernatora kijowskiego i ministra rolnictwa Hetmanatu Pawła Skoropadskiego. Przeniósł się na zachodnią Ukrainę, która weszła w skład II Rzeczypospolitej. W okresie międzywojennym zaangażował się w obronę prawosławia w Polsce. Pisał artykuły do czasopisma „Na rubieże”. W 1927 roku opublikował zbiór poetycki pt. „Nocznyje piesni w Galiczinie”. W 1930 roku wybrano go przedstawicielem na Wszechpolski Sobór Miejscowy. Następnie pełnił funkcję sekretarza generalnego Przedsoborowego Zebrania Cerkwi Prawosławnej w Polsce.
Linki zewnętrzne Biografia Borisa Lelawskiego
Krótka biografia Borisa Lelawskiego