I tak: 12 maja 1920 roku odchodzi, jako uzupełnienie II, IV i X batalionu saperów, łącznie 2 podchorążych, 5 podoficerów i 215 saperów. W dwa dni później - ponadto 4 podoficerów i 79 saperów. Dnia 1 czerwca odchodzi na front „3-a kompania 11 batalionu saperów“ w składzie: 2 oficerów i 288 szeregowych, pod dowództwem podporucznika Stefana Stępnia. Dnia 14 czerwca część kolumny saperskiej nr. 4“. Dnia 8 lipca w związku z tym odjeżdżają od razu dwie kompletnie wyekwipowane kompanie: „3-a kompania II batalionu saperów“, pod dowództwem porucznika Teodora Pokranta i „3 kompania X batalionu saperów“, pod dowództwem porucznika Jana Rdułtowskiego. Obie te kompanie po wojnie wróciły do Sandomierza i weszły w skład 4 pułku saperów. W tym samym miesiącu odchodzą jeszcze uzupełnienia dla kolumn saperskich nr. 2 i 4. W ciągu lipca 1920 roku zaczynają napływać ochotnicy i nowi rekruci, kompania zapasowa gwałtownie rozrasta się. Zajmowane dotychczas budynki nie wystarczają na pomieszczenie wszystkich nowo sformowanych oddziałów. Na ten cel zostaje zajęte gimnazjum męskie, seminarium żeńskie, szkoły powszechne oraz baraki w porcie, w Nadbrzeziu, po drugiej stronie Wisły. W ciągu września i października wyjechały jeszcze dalsze uzupełnienia do kompanii saperskich, przebywających na froncie. Tymczasem sytuacja zmieniła się gruntownie.