Wygrywała biegi na 1000, 1500 i 3000 m, a w biegu na 500 była trzecia, wyprzedzając swe rodaczki: Liisę Salmi i Laurę Tamminen. Została tym samym pierwszą fińską mistrzynią świata w łyżwiarstwie szybkim. Na imprezie tej startowały jednak tylko dwie zawodniczki spoza Finlandii, przy czym nie pojawiła się żadna Norweżka.
W czasie II wojny światowej kontynuowała starty w zawodach krajowych, zdobywając cztery tytuły mistrzowskie. Do startów międzynarodowych wróciła w 1947 roku, zwyciężając na mistrzostwach świata w wieloboju w Drammen. Były to pierwsze mistrzostwa świata zorganizowane po wojnie, Finka obroniła więc tytuł wywalczony w Tampere w 1939 roku. Finka była zdecydowanie najlepsza, wyprzedzając drugą w klasyfikacji Else Marie Christiansen z Norwegii o ponad 20 punktów. Jest to największa różnica między pierwszą a drugą zawodniczką w historii. Największą przewagę uzyskała w biegu na 5000 m, w którym wyprzedziła Maggi Kvestad o 1 minutę i 20 sekund. Był to jednak ostatni medal w jej karierze. Brała także udział w mistrzostwach świata w Turku w 1948 roku i rozgrywanych później mistrzostwach świata w Kongsbergu, zajmując odpowiednio szóste i piąte miejsce.