Oddziały saperów 1 Dywizji Pancernej – pododdziały saperów Polskich Sił Zbrojnych.
Historia batalionu W 1942 dla 1 Dywizji Pancernej zostały sformowane Oddziały Dywizyjne Saperów. W skład batalionu wchodziły cztery pododdziały: 10 i 11 kompania saperów, 1 kompania parkowa i dywizyjny pluton mostowy. Początkowo dowódcą oddziałów był podpułkownik Władysław Weryho, a od sierpnia 1943 roku major Jan Dorantt.
Oddziały składały się z żołnierzy, którzy brali udział w wojnie w Polsce lub z żołnierzy wcielonych do wojska we Francji, z emigracji, z ochotników z Polski i innych krajów (nawet z Argentyny). Przystąpiono do intensywnego szkolenia, które zostało podzielone na dwa okresy. W pierwszym, ze względu na niepełne stany, kontynuowano rozpoczęte wcześniej szkolenie specjalistów, na kursach organizowanych przez dywizję, przez Centrum Wyszkolenia Saperów i przez Brytyjczyków, a równolegle wewnątrz oddziałów szkolono drużynowych i resztę saperów. W drugim okresie, po uzupełnieniu stanów i wyposażeniu w środki transportowe i sprzęt, przystąpiono do szkolenia całością oddziałów, bardzo często z wyjazdami w teren. Główny nacisk położono na wykrywanie i przekraczanie pól minowych, przekraczanie przeszkód wodnych, budowę mostów.