Potyczka w Gościejewicach – potyczka powstańców wielkopolskich z siłami pruskimi, do której doszło 19 stycznia 1919 roku we wsi Gościejewice.
Przebieg Siły polskie w liczbie jednej kompanii wspomaganej przez około 40-osobowy oddział powstańców ze wsi Sowiny, a także skautów i członków Sokoła, podeszły w nocy z 18 na 19 stycznia 1919 roku pod Gościejewice i okrążyły wieś z trzech stron – od południa, północy i wschodu (wcześniej prowadzono już próby pertraktacji z niemiecką załogą pałacu, celem pokojowego przekazania wsi). Zaatakowano o świcie 19 stycznia, po przecięciu linii telefonicznych. Kompania polska dysponowała dwoma karabinami maszynowymi, ale podczas ataku wykorzystano tylko jeden. Każdy z atakujących posiadał jedynie 12 naboi do broni ręcznej. Wieś zdobyto po trzech godzinach walki, z czego większość upłynęła na zdobywaniu parku pałacowego. Zabito ośmiu Niemców, a dwunastu raniono. Do niewoli dostało się 18 Prusaków, w tym oficer – dowódca kompanii (Wojciech Eitner, uczestnik walk, pisze o 37 osobach wziętych do niewoli). Wszyscy pochodzili z 5. kompanii TT batalionu 47. pułku piechoty (Grenzschutzu). Zdobyto cztery karabiny maszynowe, 60 karabinów ręcznych, granaty, konie i stosunkowo dużą ilość amunicji.