Taśma sprzedawana była w specjalnych kasetkach, które dzięki wgłębieniom na korpusie ustawiały automatycznie ekspozycję w kamerze odpowiednio do czułości filmu. Jednak, ze względu na inny skok perforacji, wielkość klatek i otworów w taśmie, Super 8 potrzebował odpowiednio przystosowanych kamer i projektorów. Istniało również kilka różnych systemów umieszczania taśmy w kasetkach, lecz wszystkie dawały w efekcie nagranie o tych samych parametrach. Najbardziej popularny z nich był system stworzony przez firmę Kodak.
W latach 70. kraje socjalistyczne z powodu problemów patentowych opracowały własny system Super 8, zwany DS-8. Nie różnił się on zbytnio od formatu Kodaka poza tym, że składał się z dwóch, zespolonych ze sobą 8 mm taśm i nie wymagał specjalnych kasetek, lecz korzystał z takich samych szpul, jak podwójny format 8 mm.
Popularność formatu Super 8 zmalała wraz z pojawieniem się zapisu wideo, który z czasem wyparł go z użytku amatorskiego. Firma Kodak ogłosiła wtenczas, że będzie produkować filmy w tym formacie do roku 2005.