Dzieło Kinnamos pozostawił po sobie wartościowe dzieło historyczne zatytułowane Epitome (Epitomé). Zachowała się ona w jednym mocno uszkodzonym rękopisie z XIII wieku i w dwóch kopiach z XVI i XVII wieku. Epitoma stanowi kontynuację Aleksjady Anny Komneny, która swoje dzieło zakończyła na roku 1118. Chociaż Kinnamos rozpoczyna swoją narrację od śmierci Aleksego I (1118), to jednak panowanie Jana II Komnena (1118-1143) przedstawia w wielkim skrócie, jedynie jako wstęp do następnej części poświęconej Manuelowi I. Pisze, że wolał zająć się dokładniej okresem panowania Manuela I, który zna lepiej jako naoczny świadek. Dzieło urywa się na roku 1176, na cztery lata przed śmiercią Manuela I, chociaż Kinnamos żył przynajmniej do roku 1195, stąd przypuszcza się, że pierwotna wersja utworu została doprowadzona do roku 1180. Tytuł (epitoma to tyle co skrót), niekonsekwencje i opuszczenia w tekście, powoływanie się przez autora na nieistniejące miejsca w tekście skłania część badaczy do przyjęcia, że zachowany rękopis stanowi jedynie skrót pierwotnego dzieła Kinnamosa. Istnieje też możliwość, że praca nie została wykończona przez autora, a następnie została wydana przez kogoś innego. XIII-wieczny rękopis watykański wskazuje na niezbyt konsekwentny podział całości na dwie części.