Po odzyskaniu niepodległości, od 1 stycznia do 31 marca 1919 był delegatem Polski w Wiedniu. 7 marca 1919 nominowany na stanowisko delegata generalnego rządu dla b. Królestwa Galicji i Lodomerii, przejął kompetencje namiestnika Galicji, urzędował we Lwowie. Urząd pełnił do 1 września 1921, do wejścia w życie podziału b. Królestwa Galicji i Lodomerii na województwa i likwidacji Namiestnictwa Galicji- Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 maja 1921 r. w przedmiocie wykonania art. 3 ustawy z dnia 3 grudnia 1920 r. o tymczasowej organizacji władz administracyjnych II instancji (województw) na obszarze b. Królestwa Galicji i Lodomerji z W. Ks. Krakowskiem oraz na wchodzących w skład Rzeczypospolitej Polskiej obszarach Spisza i Orawy, por. Agnieszka Biedrzycka, Kalendarium Lwowa 1918–1939, Kraków 2012 wyd. Universitas, , s. 129.. Był przewodniczącym Obywatelskiego Komitetu Wykonawczego Obrony Państwowej we Lwowie w 1920 rokuObrona państwa w 1920 roku, Warszawa 1923, s. 549. Od 1 listopada 1921 do 19 grudnia 1923 wojewoda krakowski. Zdymisjonowany w związku ze starciami policji i wojska ze strajkującymi robotnikami w listopadzie 1923 w Krakowie (tzw. powstanie krakowskie 1923), przeszedł na emeryturę. Zasiadał później w radach nadzorczych kilku spółek akcyjnych.