Pomnik ten miał upamiętniać legendarne wydarzenie z dziejów mormonów z 1848 roku, podczas którego mewy jakoby zjadły szkodliwe koniki polne, ratując w ten sposób mormońskich pionierów od głodu. Ponieważ władze kościelne nie były jeszcze zdecydowane co to planowanego pomnika, Mahonri Young w 1910 roku przeniósł się z rodziną do Nowego Jorku, co okazało się korzystnym posunięciem. W 1911 roku otrzymał pierwszą znaczącą nagrodę w dziedzinie sztuki, Helen Foster Barnet Prize przyznaną mu przez National Academy of Design za rzeźbę Bovet Arthur – robotnik. W 1911 roku otrzymał również dwa duże zamówienia, jedno ze swego kościoła na wykonanie Pomnika Mew, a drugie z Amerykańskiego Muzeum Historii Naturalnej na wykonanie dioram plemion Hopi, Nawahów i Apaczów. W 1912 roku w Nowym Jorku Mahonri Young miał swoją pierwszą indywidualną wystawę. Jednym ze zwiedzających był Julian Alden Weir, amerykański malarz impresjonistyczny; fakt pojawienia się tak znaczącego artysty na wystawie był dowodem rosnącej sławy Younga, miał też znaczenie osobiste – po kilku latach Young poznał córkę Weira, Dorothy, z którą następnie ożenił się.