Jan Węcławski (ur. 21 maja 1922, zm. około 1 czerwca 1995In memoriam) – polski architekt i nauczyciel akademicki.
Życiorys Był synem Edmunda (meblarza i architekta wnętrz) i Aurelii z Krzyżaniaków. Przed II wojną światową pobierał lekcje u prof. Kazimierza Cwojdzińskiego, a podczas okupacji niemieckiej pracował fizycznie w zrabowanej przez Niemców fabryce mebli Sroczyńskiego w Poznaniu. Tuż po wojnie utracił oko w wypadku. Ojciec w obawie przed problemami z widzeniem przestrzennym i opanowaniem rysunku odradzał mu studia architektoniczne, w związku z czym zdawał na Wydział Matematyczno-Przyrodniczy Uniwersytetu Poznańskiego. W trakcie tych studiów, w tajemnicy przed rodzicami, złożył dokumenty w poznańskiej Szkole InżynierskiejJan Węcławski (1922-1995), wystawa na ul. Kasztelańskiej w Poznianiu, 2020, Stowarzyszenie Mieszkańców Abisynia/SARP. Ukończył studia na Wydziale Architektury tej uczelni oraz taki sam wydział na Politechnice Wrocławskiej. Od 1950 do 1964 pracował w Miastoprojekcie w Poznaniu (m.in. kierownik pracowni). Od 1952 wykładał na Akademii Sztuk Plastycznych w Poznaniu (od 1986 był profesorem zwyczajnym). Od 1964 do 1981 prorektor tej uczelni. Kierował też Katedrą Architektury Wnętrz.