Po jego ukończeniu został przeniesiony do pracy w Oddziale II Sztabu Generalnego, jako kierownik najpierw samodzielnego referatu, a od stycznia 1925 szefa Wydziału I Ogólno-OrganizacyjnegoR. Majzner, Polski wywiad wojskowy wobec polityki III Rzeszy 1933–1939. Militarne aspekty polityki III Rzeszy w świetle analiz Oddziału II Sztabu Głównego Wojska Polskiego, Toruń 2007, s. 22.. Wiosną 1924 zeznawał jako świadek w procesie dotyczącym inwigilacji marszałka Józefa Piłsudskiego za czasów drugiego rządu Wincentego Witosa„Republika”, R. II, nr 81 z 22 marca 1924 r., s. 1; R. Juryś, T. Szafar, Pitaval polityczny 1918–1939, Warszawa 1971, s. 149–153.. Podczas zamachu majowego został ranny w walkach w stolicy, pomocy udzielono mu w Szpitalu Dzieciątka Jezus„Gazeta Bydgoska”, R. V, nr 113 z 19 maja 1926 r., s. 4, wymienia go jako cywila zamieszkałego przy ul. Wspólnej 61 w Warszawie. Z kolei Polska towarzyska. Almanach 1926 w wyd. II z 1929 r. podaje jako jego ówczesny adres ul. Polną 36.. Po przejęciu władzy przez piłsudczyków i zwolnieniu – z początkiem czerwca 1926 – szefa Oddziału II, płk. Michała Bajera, który opowiedział się po stronie rządowej, również Trapszo ustąpił ze stanowiskaW. Kozaczuk, Bitwa o tajemnice. Służby wywiadowcze Polski i Rzeszy Niemieckiej 1922–1939, Warszawa 1977, s. 137..