W tym samym roku Husajn zmusił do dymisji premiera Sulajmana an-Nabulusiego, stojącego na czele lewicowej, pronaserowskiej koalicji. Decyzja ta spotkała się z masowymi protestami, zwłaszcza wśród ludności palestyńskiej w miastach Jordanii i na Zachodnim Brzegu. Wybuchły również niepokoje w armii. Uznając, że sytuacja wewnętrzna zagraża bezpośrednio jordańskiej monarchii, Husajn wprowadził stan wyjątkowy i mianował Sulajmana Tukana wojskowym zarządcą kraju (niezależnie od powołania na premiera najpierw Husajna al-Chalidiego, a następnie Ibrahima Haszima). Opozycja antykrólewska została spacyfikowana. Tukan zachował nadzwyczajne pełnomocnictwa do lipca 1957. Następnie wrócił na dawne stanowisko w Sądzie Królewskim.
14 lutego 1958 proklamowana została federacja dwóch haszymickich monarchii – Jordanii i Iraku. We wspólnym rządzie Tukanowi miało przypaść stanowisko ministra obrony. W lipcu 1958 razem z premierem Haszimem przebywał w Iraku w celu omówienia szczegółów funkcjonowania związku państw. Razem z nim zginął z rąk uczestników rewolucji zorganizowanej przez irackich Wolnych Oficerów na czele z Abd al-Karimem Kasimem i Abd as-Salamem Arifem.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1890 Kategoria:Zmarli w 1958 Kategoria:Jordańscy ministrowie obrony