Walkę z opozycją wielkopolską zakończył poznański proces sądowy nad Sędziwojem z Czarnkowa, arbitrami byli król i starosta generalny.
W 1365 Kazimierz Wielki nadał Wierzbięcie zamek Kępno z miastem oraz wsie Bobrowniki, Grębanin i Mianowice w ziemi rudzkiej. Od 1360 pełnił urząd kasztelana poznańskiego. Król wykorzystywał jego zdolności dyplomatyczne, w polityce zagranicznej, w 1363 Wierzbięta zawarł sojusz z Waldemarem, królem Danii. Złożył jako świadek podpis i pieczęć na akcie hołdu lennego braci von Osten posiadaczy Santoka i Drezdenka (1365). W 1368 negocjował i zawarł w imieniu Kazimierza Wielkiego porozumienie z Marchią Brandenburską.
Dwukrotnie żonaty. Z pierwszej żony syn, Mikołaj z Kępna. Z drugiej żony Dobrochny córki: Agata, zakonnica i Dorota, ksieni klarysek w Krakowie.
Wierzbięta z Paniewic zmarł 12 stycznia 1369.
Bibliografia Janusz Bieniak, Wierzbięta z Paniewic [w] Wielkopolski Słownik Biograficzny, Warszawa – Poznań 1983, s.815
Kategoria:Kasztelanowie poznańscy (Zjednoczone Królestwo Polskie) Kategoria:Polscy rycerze Kategoria:Polscy dyplomaci średniowieczni Kategoria:Starostowie generalni Wielkopolski (Zjednoczone Królestwo Polskie) Kategoria:Zmarli w 1369