W latach międzywojnia nosili go tylko starzy gospodarze pamiętający czasy, gdy ubiór był wyznacznikiem statusu materialnego. W tym okresie mieszkańców sieradzkiej wsi uwieczniał na swoich obrazach Szczepan Andrzejewski. Strój kobiecy noszony był w dni świąteczne jeszcze w latach 50. XX wieku.
Strój męski Najważniejszymi elementami stroju sieradzkiego były lajbiki, spencerki i sukmany. Lajbikiem była kamizelka, bez rękawów uszyta z trzech kawałków materiału: dwóch przodów i jednego tyłu, uszytego z gorszego materiału. Spencerki były dłuższymi kaftanami sięgającymi za biodra z długimi rękawami. Szyte były z wełnianych, pasiastych tkanin samodziałowych w prążki. Najczęściej były koloru czerwonego. Najczęstszym i najbardziej reprezentacyjnym rodzajem okryć wierzchnich była sukmana z wyłogami. Wykonana była najczęściej z granatowego sukna. Zdobił ją stojący kołnierz oraz klapa z lewej strony. Zapinana była na mosiężne guziki. Rękawy zakończone były czerwonymi mankietami. Często sukmana miała kieszenie.