Gdy w 1582 roku umarł Askia Daud rozgorzały nieustanne walki o tron.
Osłabieniu Songhaju wykorzystał sułtan Maroka Mahmed el-Mansur. Już w 1580 roku rozpoczął on opanowywanie pojedynczych oaz oraz kopalni soli w Taghazie. Sułtan rozpoczął w 1484 roku dyplomatyczne zabiegi w celu podporządkowania sobie Songhaju, na które Askia Ishak II odpowiedział wysyłając do Maroka oszczepy i sidła, co symbolizowało rozpoczęcie wojny. Mahmed el-Mansur rozpoczął przygotowania do wojny w 1589 roku, na jego dworze pojawił się też pretendent do Songhajskiego tronu – Uled Kirinfil. Pod wodzą hiszpańskiego renegata Dżaudara, 16 października 1590 na Saharę wyruszyła armia składająca się z 4000 żołnierzy, uzbrojonych w arkebuzy, muszkiety, lance i działa oraz wojska pomocnicze i transportowe w skład których wchodziło 1600 ludzi i 9000 zwierząt. Mimo iż marsz przez pustynię przetrwała tylko połowa sił marokańskich, nadal stanowiły one duże wyzwanie dla nie posiadających broni palnej Shonghajczyków. W obliczu przytłaczającej przewagi liczebnej Askia zdecydował się na bezpośredni atak. Strony starły się 12 marca 1951 w zaciętej bitwie w pobliżu miejscowości Tondibi.