W grudniu 1924 jako oficer rezerwowy został powołany do służby czynnej w 78 pułku piechoty w garnizonie Baranowicze. 4 marca 1928 prezydent RP przemianował go z dniem 1 stycznia 1928 na oficera zawodowego w korpusie oficerów piechoty, w stopniu kapitana ze starszeństwem z dnia 1 grudnia 1924 i 3. lokatą.
W latach 20. wraz z Antonim Kozłowskim prowadził restaurację, zlokalizowaną na rynku w Lesku. Jako oficer rezerwy w pierwszej połowie lat 20. zamieszkiwał w Myczkowie i był dzierżawcą dóbr. W tychże latach jego matka, Helena Soerger wydzierżawiła obszar swojego majątku w Myczkowie porucznikowi rezerwy Tadeuszowi Jakubowskiemu. Z powodu powtarzających się kłótni i negatywnego zachowania dzierżawcy wobec wydzierżawiającej i miejscowych osób, umowa dzierżawy została rozwiązana. Następnie dobra ziemskie o powierzchni 400 morgów odkupił od matki Czesław Wawrosz. Pomimo wezwań właściciela, T. Jakubowski pozostawał w majątku. 14 października 1929 ponownie miał odmówić opuszczenia majątku, a ponadto w obecności przybyłego wójta miał znieważyć Czesława Wawrosza. W odpowiedzi na to Wawrosz zastrzelił Jakubowskiego z broni palnej. W czasie zdarzenia Czesław Wawrosz pozostawał oficerem 78 pułku piechoty.