Jak napisał Zhuhong: „Mnisi są także geomantami, wróżbitami, fizjonomistami, lekarzami, ginekologami, twórcami leczniczych mikstur, uzdrowicielami dusz i alchemikami”. Dla Zhuhonga, Hanshana i Zenke przekaz Dharmy nie odgrywał jakiejś ważniejszej roli, krytykowali tworzący się styl uproszczonego podejścia do opowieści gong’anowych, popierali natomiast oświecenie przez stopniową i wytrwałą samotną praktykę. Był to pierwszy etap reaktywacji tradycji chan, który zakończył się krótko po 1620 roku, gdyż mistrzowie ci zmarli właśnie w tym czasie: Zhuhong w 1615, Zhenke w 1603, a Hanshan w 1623 rokuJiang Wu. Enlightenment in Dispute. s. 106..
Zhuhong starał się unikać konfrontacji z konfucjanizmem i taoizmem. W efekcie stworzył dość pragmatyczną kombinację chanu z naukami Szkoły Czystej Krainy, do której dołączył zintegrowane elementy pochodzenia konfucjańskiego i taoistycznego. Yunqi Zhuhong uprawomocniał taką synkretyczną orientację, jako absolutnie nie kłócącą się z duchowym ideałem chanuJiang Wu. Enlightenment in Dispute. s. 161..
Dla jego uhonorowania został odnowiony klasztor Yunqi (云栖寺), którego został opatem. W nauczaniu wzorem dla niego był mistrz Dahui Zonggao (1089–1163)Miriam L. Levering. „Dahui Zonggao (1089-1163): The Image Created by His Stories about Himself and by His Teaching Style”, [w:] Zen Masters, s.