W kwietniu 1947 r. wrócił do kraju. 19 kwietnia 1950 r. został aresztowany i oskarżony o członkostwo w wywrotowej organizacji w celu „obalenia przemocą ludowo-demokratycznego ustroju Państwa Polskiego”Wiesław Klempisz, Urodzony 22 lipca, s. 302 oraz nielegalne przechowywanie broni palnej, amunicji i materiałów wybuchowych. Po ciężkim śledztwie, 19 października 1951 r. został skazany przez sąd, któremu przewodniczył por. Stefan Michnik na karę 12 lat pozbawienia wolności. Karę odbywał m.in. w więzieniach w Warszawie, Goleniowie i Raciborzu oraz w Ośrodkach Pracy Przymusowej w Strzelcach Opolskich i Brzezinach Śląskich. Amnestionowany; zwolniony 3 lutego 1955 r. Z powodu odmówienia współpracy z UB był nadal represjonowany, nie mógł się dalej uczyć, miał trudności z otrzymaniem pracy. Pracował jako robotnik w ZEM „Zelmot” w Łomiankach k. Warszawy, a następnie jako kierowca w Stołecznej Kolumnie Transportu Sanitarnego. Karierę zawodową zakończył na stanowisku kierownika działu u ostatniego pracodawcy, którym był Teatr Wielki w Warszawie.
Jego wspomnienia zostały zawarte w książce „Urodzony 22 lipca”.
Zmarł 6 stycznia 2010 r.