Od 1 maja do 1 listopada 1918 był zastępcą komendanta c. i k. Okręgu Kieleckiego Generalnego Gubernatorstwa Lubelskiego. W czasie służby w c. i k. Armii awansował na kolejne stopnie: kadeta-zastępcy oficera (starszeństwo z 1 września 1894), porucznika (starszeństwo z 1 listopada 1895), nadporucznika (starszeństwo z 1 listopada 1899), kapitana (starszeństwo z 1 listopada 1909) i majora (starszeństwo z 1 sierpnia 1916).
Z dniem 1 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia majora i przydzielony do Okręgu Wojskowego XVI „Przemyśl”Dz. Rozk. Wojsk. Nr 2 z 12 stycznia 1919, poz. 74.Dz. Rozk. Wojsk. Nr 4 z 16 stycznia 1919, poz. 178.. Od 30 listopada 1918 dowodził 10 pułkiem piechoty w Przemyślu, który 25 lutego 1919 został przemianowany na 37 pułk piechoty. W połowie grudnia 1918 na czele pułku walczył z Ukraińcami o Chyrów (zob. bitwa o Chyrów). Od 10 stycznia 1919 dowodził grupą swojego imienia w bitwie o Lwów. Na stanowisku dowódcy pułku 22 maja 1920 został zatwierdzony w stopniu pułkownika z dniem 1 kwietnia 1920, w piechocie, w grupie oficerów byłej cesarskiej i królewskiej Armii. Następnie pełnił obowiązki dowódcy VII Brygady Piechoty. 25 maja 1920 został dowódcą VIII Brygady Piechoty.