Po zwolnieniu pracował w Baranowiczach w Kasie Chorych i Okręgowej Ubezpieczalni Społecznej, był tam również współorganizatorem i członkiem Zarządu Oddziału Związku Pracowników Kas Chorych i Instytucji Ubezpieczeń Społecznych. Zwolniony za to z pracy, 1935 został tokarzem w fabryce w Warszawie (do połowy 1944). 1940–1941 członek organizacji Rewolucyjne Rady Robotniczo-Chłopskie „Młot i Sierp”, później PPR. Organizator i sekretarz komórki PPR i przewodniczący komitetu fabrycznego w fabryce Lilpopa. Członek Komitetu Dzielnicowego (KD) PPR Warszawa-Wola, z ramienia którego prowadził działalność wśród metalowców. 19 lutego 1944 brał udział w inauguracyjnym posiedzeniu konspiracyjnej Warszawskiej Rady Narodowej przy ul. Długosza, na którym został wybrany wiceprzewodniczącym Prezydium Warszawskiej Rady Narodowej i przewodniczącym Koła Radnych Metalowców. Był również posłem do KRN. Podczas powstania warszawskiego wywieziony do obozu pracy w Austrii, skąd po wojnie wrócił do Warszawy i zgłosił się do dyspozycji PPR. Mianowany starostą dzielnicy Śródmieście w Warszawie (do 1948), później został dyrektorem administracyjno-handlowym w Zakładach Kotlarsko-Mechanicznych „Parowóz” w Warszawie.