W 1931 skierowano ją do szkoły KPZB, gdzie nauczyła się języka polskiego i białoruskiego, a w 1932 przy pomocy OGPU przewieziono ją na terytorium Polski.
W kraju, będąc członkiem Komitetu Centralnego KPZB, pełniła funkcje sekretarza obwodowego w Wilnie, Białymstoku i Brześciu. Prowadziła wówczas ożywioną działalność polityczną w środowiskach robotniczych i chłopskich, współorganizując wystąpienia miejscowej ludności przeciwko władzom. Z tego powodu była poszukiwana listem gończym. Została aresztowana 31 lipca 1933 w autobusie na linii Brześć – Domaczew jadącym w kierunku Brześcia. Zarzucono jej podżeganie do zbrojnej napaści na posterunek policji w Nowosiółkach (tzw. powstanie poleskie) i postawiono w stan oskarżenia z 8 innymi osobamiPozostałymi oskarżonymi byli Leon Bohdanowicz, Jan Liśkiewicz, Jan Kitel, Grzegorz Tymoszczuk, Roman Maciech, Szymon Kozłowicz, Aleksy Guzik i Bazyli Nikończuk, wszyscy zamieszkali w powiecie kobryńskim. za „usiłowanie oderwania części państwa polskiego i przyłączenia do Związku Sowieckiego”. Sądzona przez Sąd Doraźny w Brześciu nad Bugiem na sesji wyjazdowej w Kobryniu (proces kobryński). Groziła jej kara śmierci, a prokurator domagał się publicznego powieszenia.