W 1946 należał do założycieli neofaszystowskiego Włoskiego Ruchu Społecznego. Pracował w tym czasie jako nauczyciel w szkole średniej, udzielał też lekcji prywatnych. W 1947 został sekretarzem (przewodniczącym) MSI, utracił tę funkcję w 1950. Do władz centralnych partii powrócił w 1956. Od 1969 do 1987 ponownie kierował Włoskim Ruchem Społecznym. Ustąpił na skutek choroby, rekomendując na swojego następcę Gianfranca Finiego.
Giorgio Almirante w 1948 po raz pierwszy został wybrany do Izby Deputowanych. Z powodzeniem ubiegał się o reelekcję w kolejnych wyborach, sprawując do 1988 mandat posła I, II, III, IV, V, VI, VII, VIII, IX i X kadencji. W 1979 i w 1984 z ramienia Włoskiego Ruchu Społecznego był wybierany do Europarlamentu I i II kadencji. Oba mandaty (krajowy i europejski) wykonywał aż do swojej śmierci.
Przypisy
Kategoria:Politycy Narodowej Partii Faszystowskiej Kategoria:Politycy Włoskiego Ruchu Społecznego Kategoria:Włoscy parlamentarzyści (od 1946) Kategoria:Włoscy posłowie do Parlamentu Europejskiego I kadencji Kategoria:Włoscy posłowie do Parlamentu Europejskiego II kadencji Kategoria:Urodzeni w 1914 Kategoria:Zmarli w 1988