Po raz drugi został oskarżony w 1082 roku, za panowania Aleksego Komnena, czynnego obrońcy ortodoksji.
Italos został oskarżony o publiczne nauczanie platonizmu, arystotelizmu i neoplatonizmu, nie uzgodnionych z doktryną chrześcijańską. Zwołany w tym celu 13 marca 1082 roku synod, któremu przewodniczył sam cesarz, ujął błędy Italosa w 11 rozdziałów, kephálaja. Italos wyrzekł się kolejno każdego błędu z ambony Hagia Sophia, a lud, zebrany w świątyni, powtarzał po każdym rozdziale: „niech będzie przeklęty”. Zbiór potępionych błędów, anatematyzmatów, m.in. nauki o ideach, metempsychozie, obelgi na czcigodne, święte ikony, zachował się w relacji Nicetasa, archidiakona i chartophylaksa z XII wieku. Italos został skazany na osadzenie w klasztorze. Podobno skończył śmiercią samobójczą. Zmarł po 1085 roku. Po jego śmierci odbyły się jeszcze dwa synody skierowane przeciw herezji jego uczniów.