Historia W latach 20. XX wieku japoński meteorolog, Wasaburō Ōishi zauważył podczas eksperymentów z balonami, że pomimo braku wiatru przemieszczają się one na wschód. Po kilku latach badań doszedł do wniosku, że na wysokości kilku lub kilkunastu kilometrów muszą istnieć silne prądy powietrzne, które to powodują. Dziś wiadomo, że odpowiada za to polarny prąd strumieniowy. Podczas II wojny światowej badacze z japońskiego wojskowego ośrodka badawczego „Noborito” wpadli na pomysł jego militarnego wykorzystania. Ponieważ Ooishi ocenił, że prąd mógłby przenieść duży balon na drugi koniec Pacyfiku w ciągu trzech dni, uznano, że mógłby też transportować niewielkie materiały wybuchowe, które po dotarciu do USA byłyby zrzucane.
Japończycy zaprojektowali dwa typy balonów. Pierwszy z nich zwany „balonem typu B” opracowała japońska marynarka. Mierzył 9 metrów średnicy i zbudowany był z gumowanego jedwabiu. Początkowo wykorzystywano go głównie do celów meteorologicznych, a później do prób które miały ustalić możliwości budowy balonów transportowych, które docierałyby do Ameryki Północnej. Drugim typem były balony transportowe. Mierzyły 10 metrów średnicy i wypełnione były 540 m³ wodoru.