Po ukończeniu studiów przez krótki czas uczył w szkołach w Rathfarnham, Kilkenny oraz Dublinie, nawiązując znajomość m.in. z W.B. Yeatsem i George’em Williamem Russellem. W 1919 roku opuścił na stałe Irlandię, osiadając w Wielkiej Brytanii. Początkowo wykładał na University of Reading, w 1924 roku otrzymał posadę dyrektora studiów greckich na University of Birmingham. Głównym przedmiotem jego badań była filozofia Plotyna i neoplatoników; w 1933 roku opublikował edycję krytyczną Elementów teologii Proklosa. W roku 1936 przejął po Gilbercie Murrayu stanowisko Regius Professor of Greek na Uniwersytecie Oksfordzkim, które piastował do przejścia na emeryturę w 1960 roku. W 1944 roku ogłosił krytyczną edycję Bachantek Eurypidesa, zaś w 1959 roku Platońskiego Gorgiasza.
Do najważniejszych prac Doddsa należą The Greeks and the Irrational (1951; przekł. pol. Jacek Partyka pt. Grecy i irracjonalność, Homini, Bydgoszcz 2002 i Kraków, Wydawnictwo Benedyktynów Tyniec 2014) oraz Pagan and Christian in an Age of Anxiety (1965; przekł. pol. Jacek Partyka pt. Pogaństwo i chrześcijaństwo w epoce niepokoju, Homini, Kraków 2004, Kraków 2014). W 1977 roku wydał swoją autobiografię pt. Missing Persons.
Bibliografia
Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Zmarli w 1979 Kategoria:Irlandzcy filolodzy klasyczni