Hanyue Fazang (1573–1635) 42/32. Tanji Hongren (1599–1638) 42/32. Jiqi Hongchu (1605–1672) 43/33. Baochi Jizong (ur. 1606) mistrzyni chan 43/33. Zukui Jifu mistrzyni chan 43/33. Renfeng Jiyin (bd) mistrzyni chan 43/33. Jiyin Xiangyu (bd) 42/32. Liu Daozhen (bd) 42/32. Dingmu Hongche (bd) 42/32. Jude Hongli (1600–1667) 43/33. Huishan Jiexian (1610–1672) 43/33. Bo’an Zhengzhi (1599–1676) 41/31. Muchen Daomin (1596–1674) 42/32. Lü’an Benyue (zm. 1676) 43/33. Shitao Yuanji (1630–1708) z cesarskich Mingów 42/32. Yuan’an Benli (1622–1682) 43/32. Gulu Fan (bd) 44/34. Ziyong Chengru (ur. ok. 1645) mistrzyni chan 42/32. Shouzun Yuanzhao (1647–1729) 43/33/1. Wietnam tradycja Nguyên Thiều w ramach szkoły lâm tế (czyli linji) 41/31. Wanru Tongwei (1594–1657) 42/32. Jizong Xingche (ur. 1606) mistrzyni chan 42/33. Renhua Fa (bd) mistrzyni chan 41/31. Feiyin Tongrong (1593–1661) 64 spadkobierców 42/32. Hanpu Xingcong (1610–1666) 42/32. Baichi Xingyuan (1611–1662) 42/32. Shujian Huihai (bd) 42/32. Gengxin Xingmi (bd) 43/33. Daozhe Chaoyuan (1602–1662) Japonia, Nagasaki. 44/34/1. Bankei Yōtaku (1622–1793) był jego uczniem przez rok, otrzymał nawet inka, ale nie został jego spadkobiercą 42/32.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Muchen Daomin · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.