W latach 1914–1917 walczył w Legionach Polskich. Był oficerem 1 pułku piechoty Legionów. 2 lipca 1915 roku awansował na chorążego, a 1 kwietnia 1916 roku na podporucznika. 15 sierpnia 1917 roku, po kryzysie przysięgowym, został wcielony do cesarskiej i królewskiej Armii. Pełnił służbę w c. i k. Pułku Piechoty Nr 20, a od marca 1918 roku w c. i k. Pułku Piechoty Nr 46. W 1918 roku był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej, komendantem Okręgu „Równe”. W czasie wojny z bolszewikami dowodził kompanią 35 pułku piechoty, a w listopadzie 1921 III batalionem.
3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 362. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 10 lipca 1922 roku został zatwierdzony na stanowisku pełniącego obowiązki zastępcy dowódcy 83 pułku piechoty w Kobryniu z równoczesnym przeniesieniem z 35 pp. 12 kwietnia 1927 roku prezydent RP nadał mu stopień podpułkownika z dniem 1 stycznia 1927 roku i 27. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 26 kwietnia 1928 roku otrzymał przeniesienie do 73 pułku piechoty w Katowicach na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 3 sierpnia 1931 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy 38 pułku piechoty w Przemyślu. W tym czasie obowiązki służbowe łączył z społeczną funkcją członka oddziału Polskiego Białego Krzyża w Przemyślu.