Kościół i klasztor Bonifratrów – częściowo nieistniejący kompleks sakralny znajdujący się przy ulicy Kościuszki 2 w Przemyślu
Historia
Pierwsza wzmianka o bonifratrach w Przemyślu pojawia się w aktach miejskich już w 1671, kiedy to pospólstwo protestuje przeciw magistratowi o wydzierżawienie gruntu zakonowi. Zespół klasztorny wraz z kościołem powstał z fundacji pisarza ziemskiego przemyskiego Piotra Pawła z Burzenina herbu Poraj (zm. 1673). Funkcję pisarza pełnił w latach 1654-73. Fundację w wysokości 9000 złp. zatwierdził dziekan kapituły, późniejszy biskup Jan Dębski dnia 6 lutego 1678. Kościół otrzymał patronów św. Piotra i Pawła - prawdopodobnie po rozebranym w 1679 pierwszym kościele katedralnym w mieście. Miejsce na którym stanął kompleks zwane było żupą lub żupnym dworem. Kościół był budowlą jednonawową z węższym prezbiterium, orientowany. Klasztor był budynkiem wolnostojącym, założonym na planie prostokąta, dwupiętrowym i dwuskrzydłowym. Bonifratrzy zgodnie ze swoją regułą prowadzili przy klasztorze szpital. Posiadali także 4-hektarowy folwark w dzielnicy Wysokie Góry. Działalność zakonu zakończyła się po kasacie zakonu przez Austriaków, dekretem nadwornym z 11 grudnia 1783. Szpital przejąć miały po nich siostry szarytki ze Lwowa, do czego jednak nie doszło. Zakon funkcjonował w Przemyślu jeszcze parę lat.