po rewolucji październikowej jego funkcjonowanie było utrudniane. Po ostatecznej likwidacji wspólnoty przez władze radzieckie w dawnej siedzibie monasteru umieszczono więzienie, następnie ciepłownię, archiwum i szwalnię. Ostatnie mniszki musiały wyjechać z Moskwy. Niektóre z nich w kolejnych latach odbywały kary zesłania lub zostały oskarżone o prowadzenie agitacji antyradzieckiej i padły ofiarą terroru stalinowskiego.
Z inicjatywą reaktywacji monasteru wystąpił protoprezbiter Siergiej Romanow z cerkwi św. Włodzimierza w Moskwie, przywróconej w 1991 do użytku liturgicznego. W tym samym roku duchowny podjął prace na rzecz zgromadzenia nowej wspólnoty mniszej i odbudowy budynków klasztornych. Święty Synod Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego postanowił restytuować monaster w 2000, a jego pierwszą przełożoną mianował mniszkę Atanazję z Piuchtickiego Monasteru Zaśnięcia Matki Bożej. Pierwsze postrzyżyny mnisze w klasztorze odbyły się trzy lata później. W kolejnych latach trwała odbudowa i restauracja budynków monasterskich, w tym cerkwi.