W konwencie zgromadzono sporo broni i amunicji, a same budynki ufortyfikowano zamurowując część drzwi i okien oraz organizując strzelnice). 5 marca 1944 odparto ogniem z karabinów napaść dwustuosobowego oddziału banderowców. UPA przeprowadziła jeszcze dwa nieudane nocne ataki na klasztor (5 listopada 1944 i 26 lutego 1945). 4 maja 1945 ojciec Konstancjusz odprawił ostatnią Mszę w kościele leszniowskim i wraz z miejscową ludnością opuścił klasztor. Opracował kronikę klasztoru w Leszniowie, najobszerniejsze źródło do poznania historii tegoż konwentu.
Proboszcz w Miłakowie thumb|240px|Tablica pamiątkowa w Miłakowie Wraz z parafianami przybył do Głogowa, a następnie do Siedlnicy koło Wschowy (6 lipca 1945). Podjął funkcję miejscowego proboszcza i dziekana. 26 lipca 1948 decyzją ministra prowincjalnego przeniesiony został do Miłakowa na Warmii. Przebywał tam do 17 czerwca 1978. Podniósł ze zniszczeń wojennych kościoły św. Elżbiety i Podwyższenia Krzyża Świętego w Miłakowie. W latach 1965–1978 posługiwał jako wicedziekan dekanatu Orneta. Przyczynił się do oficjalnego erygowania przy kościele Podwyższenia Krzyża Świętego bernardyńskiego domu zakonnego (1958) i wieczystego oddania Zakonowi parafii w Miłakowie (3 maja 1971). W czasie pobytu w Miłakowie o.