W 1887 przegrał w tym turnieju w 3 rundzie z Herbertem Wilberforce'm, ale już w trzech kolejnych latach (1888–1890) pozostawał niepokonany, pokonując w finałach kolejno Harolda Barlowa (4:6, 6:2, 7:5, 6:3), Henry'ego Grove'a (4:6, 6:3, 1:6, 9:7, 6:4) i Jamesa Baldwina (7:9, 6:1, 6:2, 7:5). Zgodnie z ówczesnym regulaminem, obrońca tytułu miał od razu zagwarantowany udział w finale (tzw. challenge round) ze zwycięzcą turnieju pretendentów, droga do ponownego zwycięstwa była zatem nieco uproszczona.
W 1887 Ziffo osiągnął sukces w mistrzostwach Wielkiej Brytanii na kortach krytych, przegrał dopiero w finale turnieju pretendentów (all commers) z Ernestem Lewisem 2:6, 2:6, 3:6profil w bazie Tennis Archives (dostęp: 28 lipca 2014).. Na Wimbledonie, z trzech startów (1888–1890) najdalej zaszedł w 1889, kiedy w ćwierćfinale uległ Herbertowi Lawfordowi. W deblu był na Wimbledonie w ćwierćfinale w 1887 (w parze z Williamem Taylorem) i w finale all commers w 1888 (w parze z Ernestem Meersem przegrał z braćmi Ernestem i Williamem Renshawami)występy Ziffo na Wimbledonie, archiwum wyników na stronie wimbledon.org (dostęp: 28 lipca 2014)..
W 1891 nie obronił tytułu w Eastbourne, ulegając w challenge round Barlowowi 3:6, 5:7, 0:6. W tym samym roku przestał startować w turniejachMyers, Lawn Tennis, dz. cyt., s.