Most Anny Jagiellonki wyróżnia jego realizacja w trzech różnych technologiach. Część lewobrzeżną wybudowano w technologii nasuwania podłużnego (), typowej dla stref zalewowych. Most po prawej stronie rzeki realizowany był w technologii przęsło po przęśle z wykorzystaniem rusztowania przestawnego z jazdą górą (Overhead ). M.in. ze względu na dużą szerokość ustroje nośne w strefach zalewowych powstawały dwuetapowo: w pierwszej kolejności skrzynka, a następnie wsporniki z zastrzałami. Do budowy wsporników wykorzystano urządzenie przestawne WFT (Wing Form Traveler). Most nurtowy wzniesiono w technologii betonowania nawisowego (). Jest to jedyny obiekt w Polsce zrealizowany w tej technologii, który posiada zastrzały wspierające wsporniki.
Obiekt posiada trzy podpory w nurcie rzeki. Fundamenty podpór opierają się na palach wierconych, wielkośrednicowych. Część z pali została zagłębiona na 27 m poniżej dna Wisły, w celu stabilizacji gruntu. Przy budowie fundamentów w części zalewowej wykorzystano prefabrykowane pale żelbetowe o łącznej długości około 25,7 km. Łączna masa stali zbrojeniowej wykorzystanej do budowy mostu to ok. 10 tys. ton. Beton dostarczono w sumie podczas 12 tys. kursów betoniarek.