Ludwik Jacek Ciba (ur. 11 sierpnia 1894 w Wielowsi, zm. 9 listopada 1938 we Lwowie) – podpułkownik dyplomowany artylerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Bartłomieja i Julii z domu Walczyn, urodzony 11 sierpnia 1894 w Wielowsi, w ówczesnym powiecie tarnobrzeskim Królestwa Galicji i Lodomerii. W 1913 zdał egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum w Jaśle. Od 1 lipca do 20 sierpnia 1914 należał do Związki Strzeleckiego w Krośnie.
Podczas I wojny światowej, 20 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich, gdzie do 23 września 1917 służył w 1 pułku artylerii. Po kryzysie przysięgowym został wcielony do armii austriackiej, gdzie służył do 31 października 1918.
Po powrocie z frontu włoskiego, 1 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. 6 grudnia tego roku wyruszył na front ukraiński, gdzie walczył do marca 1919. Następnie w czasie wojny z bolszewikami walczył w szeregach 10 Kaniowskiego pułku artylerii polowej, do którego został przeniesiony w czerwcu 1919. W kwietniu 1920 dowodził 5 baterią II dywizjonu majora Aleksandra Majewskiego. Walczył na terenie Polesia w składzie 9 Dywizji Piechoty.