W wypadku gdy centralny urząd religii nadużyje swojej władzy, każda świątynia może wnieść skargę do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.
Charakterystyczne jest to, że Takeda w punkcie 6 wcale nie pragnie (przynajmniej otwarcie), aby decydowały o tym władze szkoły sōtō, buddyzm japoński czy japoński rząd.
Dla Takedy oczywiście buddyzm był najwyższą z religii. Gdy jego relacje z liderem Wǒnjongu się pogłębiły, coraz śmielej i wyraźnie akcentował to, że jest buddystą. Kulminacją tego procesu było jego stanowcze propagowanie związku szkoły sōtō z Wǒnjong w 1910 roku, jako najlepszej drogi do reanimowania koreańskiej tradycji buddyjskiej.
W sierpniu 1910 roku Korea została siłą przyłączona do Japonii. Przyłączenie buddyzmu koreańskiego do buddyzmu japońskiego było wynikiem zmowy Takedy i patriarchy Hŏgwanga. W październiku 1910 roku Hŏgwang udał się do Japonii przedyskutować przyłączenie buddyzmu koreańskiego do szkoły sōtō, bez uprzedniej konsultacji z innymi mnichami w Korei. Sudo Ishikawa, głowa szkoły sōtō i Hŏgwang podpisali 7-punktową umowę, w której każdy z punktów podporządkowywał buddyzm koreański szkole sōtō.