Plan ogólnego zagospodarowania przestrzennego Poznania (1975) – koncepcja rozwoju urbanistycznego Poznania zatwierdzona 22 sierpnia 1975, stanowiąca integralną część planu zagospodarowania przestrzennego województwa poznańskiego zatwierdzonego uchwałą nr VII/25/77 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Poznaniu z dnia 21 października 1977.
Głównym autorem koncepcji był Tadeusz Gałecki, a współpracowali z nim w zespole: Hubert Bureta, Alicja Czaban, Róża Pudelewicz, Dobromiła Romanowska, Janina Szałankiewicz, Lidia Wejchert i Kazimierz Wejchert. Mimo zatwierdzenia dokumentu w 1975, już wcześniej ogłaszano konkursy urbanistyczne na zagospodarowanie poszczególnych partii miasta w zgodzie z jego założeniami. Plan w sposób rewolucyjny zmieniał podejście do dotychczasowej koncepcji rozwoju miasta i na długie lata zdeterminował jego rozwój przestrzenny. Dotąd struktura Poznania opierała się na koncepcji obwodowo-promienistej z równomierną zabudową uzupełnianą klinami zieleni. Nowy plan zakładał urbanizację pasmową ze szczególnym naciskiem na stworzenie wielofunkcyjnego tzw. Północnego Pasma Rozwojowego. Jego zaczątkiem były osiedla mieszkaniowe na linii Winogrady-Piątkowo. W okolicach Suchego Lasu rozłożyć się miał nieuciążliwy kompleks przemysłowy (100 ha).