Jedynie najwyższa część Styrżnika, tuż pod ścianami Długiego Giewontu jest piarżysta, poza tym Styrżnik niemal w całości porośnięty jest karłowatym lasem, co jakiś czas niszczonym przez wiatry. W połowie jego wysokości ponad lasem wznosi się samotna turniczka zwana Styrżnikową Skałką. Styrżnik był dawniej punktem startowym dla taterników wspinających się na północnych ścianach Długiego Giewontu. Powyżej Siodełka nad Styrżnikiem znajduje się Wielkie Zacięcie północno-zachodniego filara, a ze Styrżnika wychodzą cztery drogi wspinaczkowe. Dawniej środkową częścią Styrżnika prowadził z Małej Dolinki do Dolinki Wielkiej Równi znakowany szlak turystyczny, wymienia go przewodnik Chmielowskiego z 1907. Obecnie po szlaku tym nie ma już śladu, gdzieniegdzie tylko w zboczach Styrżnika istnieją zwierzęce perci. Od dawna jest to rejon dla turystów niedostępny, od niedawna TPN zabronił również taternikom wspinaczki w masywie Giewontu (obszar ochrony ścisłej Regle Zakopiańskie).
W gwarze podhalańskiej, a zwłaszcza w gwarze pasterzy podhalańskich, słowo styrżnik oznacza niewielki, ale wyniosły grzbiet odchodzący od stromego zbocza lub ściany i stromo (czyli śtyrbno) opadający do doliny.
Przypisy
Kategoria:Granie i grzbiety polskich Tatr Kategoria:Granie i grzbiety Tatr Zachodnich