W II Rzeczypospolitej Po zakończeniu działań wojennych, gdy Wołyń znalazł się w granicach II Rzeczypospolitej, ks. Boriszkiewicz zaczął służyć w jurysdykcji Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. W 1922 w randze protoprezbitera służył w Borysowie, zaś od 1922 do 1924 – w Ternowce na Wołyniu. W 1920 zmarła jego małżonka. Od 1924 był dziekanem jednego z dekanatów diecezji wołyńskiej, od 1927 do 1930 służył w soborze Zaśnięcia Matki Bożej we Włodzimierzu Wołyńskim. Następnie w latach 1930–1932 służył w cerkwi Narodzenia Matki Bożej w Krzemieńcu, a przez kolejne sześć lat w miejscowym soborze. W diecezji wołyńskiej należał do komitetu misyjnego i pracował w szkołach cerkiewnych. W 1939 skierowano go do pracy duszpasterskiej w soborze Opieki Matki Bożej w Grodnie.
Biskup Po utworzeniu Białoruskiego Autonomicznego Kościoła Prawosławnego przyjął jego jurysdykcję. W 1942 arcybiskup grodzieński Benedykt zasugerował jego kandydaturę do złożenia wieczystych ślubów mniszych, a następnie przyjęcia chirotonii biskupiej. Ks. Boriszkiewicz został mnichem 18 września roku następnego, przyjmując imię zakonne Grzegorz. Następnego dnia otrzymał godność archimandryty.