Wobec zagrożenia konfliktem zbrojnym, w 1939 został zmobilizowany, a po wybuchu II wojny światowej w okresie kampanii wrześniowej służył w szeregach 206 Pułku Piechoty na stanowisku dowódcy plutonu w 6 kompanii. Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 i wkroczeniu do Lwowa, dostał się do niewoli sowieckiej. Był przetrzymywany w obozie w Starobielsku. Stamtąd nadsyłał korespondencję do bliskich. Wiosną 1940 wraz z innymi jeńcami został przewieziony do Charkowa i rozstrzelany przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Charkowie oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Pogrzebano go potajemnie w mogile zbiorowej w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na Liście Starobielskiej NKWD pod pozycją 2123.
Życie prywatne Jego narzeczoną była o trzy lata młodsza Maria Walczakowska (od 1944 po mężu Ostrowska). Jeden z jego braci walczył w szeregach II Korpusu gen. Władysława Andersa pod Monte Cassino, drugi – Mieczysław – został także aresztowany przez sowietów w 1939, lecz następnie zwolniony z obozu w Ostaszkowie z uwagi na zbyt niski stopień wojskowy).