W 1859 roku, podczas badań regionu Trans-Pecos (tj. położonego na zachód od rzeki Pecos) w celu znalezienia krótszej drogi do Fortu Davis w hrabstwie Jeff Davis, armia ponownie użyła wielbłądów. Oddział, dowodzony przez poruczników Edwarda Hartza i Williama Echolsa, przebadał większość obszaru Wielkiej Kotliny. W roku 1860 Echols raz jeszcze poprowadził ekspedycję na wielbłądach w ten sam rejon.
Koniec eksperymentu thumb|Nagrobek Ali Hadżiego ozdobiony statuetką wielbłąda Gdy wybuchła wojna secesyjna, US Camel Corps został niemal zupełnie zapomniany. Opiekunowie wielbłądów mieli kłopoty ze swymi podopiecznymi płoszącymi konie i muły. Beale zaproponował, że będzie trzymał wojskowe wielbłądy na terenie swojej posiadłości, ale sekretarz wojny Unii, Edwin Stanton, odrzucił propozycję. Część wielbłądów odsprzedano osobom prywatnym, część uciekła na pustynię. Ulubieniec Beale'a, biały dromader „Seid”, walczył z innym samcem o samice w okresie rui i poniósł śmierć w wyniku silnego zderzenia łbami. Kości Seida zostały odesłane do Smithsonian Institutionhttp://z.about.com/d/dc/1/0/p/g/2_camel.jpg. Wielbłądy, które uciekły (i ich potomstwo) widywano na pustynnych terenach południowego zachodu do wczesnych lat XX wieku, a ostatni raz widziano wielbłąda w roku 1941 w pobliżu miejscowości Douglas w TeksasieD.