C4AF w cemencie portlandzkim Uważa się, że Al2O3 i Fe2O3 nie są wartościowymi składnikami klinkieru, lecz przede wszystkim odgrywają rolę topników. W ich obecności powstają znaczne ilości fazy ciekłej i to w znacznie niższej temperaturze niż w układzie dwuskładnikowym CaO–SiO2. Reaktywność wobec wody czystego C4AF jest stosunkowo duża (bardziej reaktywny jest tylko C3A), ale reaktywność ta w cemencie (mieszaninie minerałów) kształtuje się nieco inaczej: C3A > alit > C4AF > belit.
Podczas hydratacji (uwodnienia) tworzy 4CaO⋅Al2O3⋅nH2O oraz żel uwodnionego tlenku żelazaH F W Taylor, Cement Chemistry, Academic Press, 1990, s. 175.. W notacji chemii cementu reakcja hydratacji może być zapisana następująco:
C4AF + 7 H → C3(A,F)H6 + C(A,F)H
(dotyczy to przypadku, gdy do cementu nie jest dodany gips).
Reakcja ta jest w zasadzie szybka i egzoenergetyczna, ale wytrącenie nierozpuszczalnej warstewki uwodnionego tlenku żelaza (Fe(OH)3) na powierzchni kryształków glinożelazianu(III) czterowapniowego tworzy barierę dla dalszego przebiegu reakcji.
Przypisy
Kategoria:Cement Kategoria:Ceramika budowlana Kategoria:Sole wapnia Kategoria:Związki glinu Kategoria:Związki żelaza(III)