Po wybuchu I wojny światowej w Krakowie na początku sierpnia 1914 wstąpił do Pierwszej Kompanii Kadrowej, w szeregach której odbył marsz na Kielce. Następnie został żołnierzem Legionów Polskich, jesienią brał udział w walkach z Rosjanami, służąc w 2 kompanii II batalionu. Na początku stycznia 1915 informowano, że chory przebywał w Szpitalu Rezerwowym w Kremsier. Na początku 1915 został przydzielony do VII kompanii 5 pułku piechoty w składzie I Brygady, biorąc udział w działaniach wojennych swojej jednostki, m.in. w bitwie pod Konarami w maju 1915, bitwie pod Jastkowem na przełomie lipca i sierpnia 1915, bitwie pod Kostiuchnówką na początku lipca 1916. W tym okresie został mianowany starszym szeregowym 6 czerwca 1915, a następnie na stopień kaprala 25 października 1915. Od czerwca do sierpnia 1917 wskutek choroby (zapalenie wyrostka robaczkowego) przebywał na leczeniu w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie, a po rekonwalescencji odbywał służbę w Komendzie Taborów Legionów Polskich do połowy lutego 1918. 15 lutego 1918 został aresztowany przez władze austriackie (następstwa przekroczenia frontu pod Rarańczą w lutym 1918), po czym był osadzony w obozie internowania w Szeklence na ziemi węgierskiej.