Współczesna cerkiew murowana Pierwszy projekt nowej cerkwi powstał w 1888, jego autorem był Wasyl Nahirnyj. Z niejasnych powodów nie został on zrealizowany. Nowy projekt sporządził Władysław Halicki, jego realizacja trwała od 1897 do 1901. Starej świątyni nie zrujnowano od razu, rozbierano ją w miarę postępu budowy nowego obiektu. W 1922 dobudowano nad wejściem neogotycki łuk, a dwa lata później dzwonnicę z łukowatymi otworami na dzwony. Cerkiew stoi na wysokim wzniesieniu, ma plan krzyża z krótszymi ramionami transeptu bocznego. Przykrywa ją dach z jedną, centralnie usytuowaną kopułą pokrytą cynowym dachem z sygnaturką, wysokość od podstawy do szczytu iglicy wynosi 31 metrów. Ściany wybudowano z cegły, która została obłożona płytami z drobnoziarnistego piaskowca, który jest wydobywany w kamieniołomie w Demni. We wnętrzu centralne miejsce zajmuje niski, jednostopniowy ikonostas z rzeźbionymi carskimi i diakońskimi wrotami. Wśród ikon dwie napisane zostały na drewnie, ich autorem jest prawdopodobnie Rafaił Homik, mnich który nauki pobierał w Swiatoiwańskiej ławrze na Zniesieniu. Trony przed ikonostasem i ołtarz boczny zdobią reliefy Andrija Kowerka, on również wyrzeźbił stół ołtarza głównego i relief „Dobry Pasterz” w nawie głównej.